Przymus bezpośredni można stosować wobec pacjenta tylko w przypadkach określonych w ustawie.
Przymus można zastosować tylko wobec osób z zaburzeniami psychicznymi jeśli dopuszczają się one działań, które mogą zagrozić ich życiu lub innej osoby albo bezpieczeństwu publicznemu, niszczą przedmioty np. uruchamiają systemy alarmowe, gaśnice bez przyczyny albo zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu leczniczego. Nie chodzi o zachowywanie się przez pacjentów głośno, wybudzanie innych pacjentów w nocy. Przymusu bezpośredniego nie można stosować także wobec osób z niepotwierdzonymi zaburzeniami psychicznymi, które naruszają mir w oddziale. Należy w takiej sytuacji wezwać policję.
Sytuację, których zajście może wiązać się z zastosowaniem przymusu powinny zostać zdefiniowanie w wewnętrznej procedurze podmiotu leczniczego.
W ramach przymusu można podać leki przymusowo, przytrzymać, zastosować unieruchomienie z użyciem pasów, albo odizolować w zamkniętym pomieszczeniu.
Środek przymusu musi być wybrany tak, by był najmniej uciążliwy. Pacjent powinien zostać uprzedzony o zastosowaniu środka przymusu. Informacja nie powinna być przekazywana w formie groźby: “za to zachowanie zaraz cię zwiąże”. Należy odebrać przedmioty które mogą być dla pacjenta niebezpieczne np. okulary, czy ostre przedmioty, a nawet pasek od spodni.
Przeprowadzone czynności muszą zostać odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.
Najczęściej stosuje się unieruchomienie pacjenta w łóżku. Pacjent wówczas powinien zostać umieszczony w pomieszczeniu jednoosobowym albo powinien zostać osłonięty od innych osób przebywających w tym samym pomieszczeniu. Należy zastosować odpowiednią pozycję pacjenta do stosowania leków.
Uprawnienia do stosowania przymusu
Przymus bezpośredni mogą wykonać tylko osoby poinstruowane co do zasad i sposobu jego stosowania. Nie ma szkoleń w tym zakresie, a zastosowanie technik obezwładniających stosowanych w samoobronie, może zostać potraktowane jako duże nadużycie.
Najczęściej do zastosowania przymusu potrzebne jest ok. 4-5 osób. Trzeba przecież zabezpieczyć kończyny górne, dolne i głowę. Osoba z zaburzeniami psychicznymi najpewniej będzie broniła się przed zastosowaniem przymusu, może być niebezpieczna, może się szarpać i uciekać. Sposoby unieruchomienia powinny więc zostać przetrenowanie choćby poglądowo.
O zastosowaniu przymusu decyduje lekarz, wybiera on sposób i nadzoruje przymus. Jeśli nie można uzyskać decyzji lekarza, może zadecydować pielęgniarka albo ratownik, ale musi ona zawiadomić lekarza który zatwierdza zastosowany przymus. Szpital nie musi mieć zatrudnionego lekarza psychiatry zastosowanie przymus może zlecić lekarz.
Przymus powinien trwać do czasu ustania przyczyn, początkowo na 4 godziny, następnie może być przedłużany. Monitorowanie izolacji jest obowiązkiem szpitala, więc brak zapisów w dokumentacji medycznej w tym względzie obciąża podmiot leczniczy.
Przymus można stosować w szpitalach nie psychiatrycznych, w każdym podmiocie leczniczym. Zastosowanie przymusu bezpośredniego nie jest zdarzeniem niepożądanym. W przypadku przerwy w zastosowaniu przymusu pierwszy przymus nie wlicza się do limitu czasu drugiego zastosowanego przymusu.
Przeczyta także: Uzdrowisko dla dziecka na NFZ, ale pobyt rodzica jako komercyjny
Procedurę może przygotować profesjonalna kancelaria.
