Samorząd lekarski już od dawna postuluje, aby poziom refundacji za leki określany był automatycznie. Poziom refundacji leku określany jest w obwieszczeniach w postaci list refundacyjnych, ale to lekarze wystawiający receptę muszą wskazywać na stopień refundacji. Samorząd Lekarski niezmiennie stoi na stanowisku, że oznaczanie stopnia refundacji leku na recepcie nie powinno być obowiązkiem lekarza.
– Refundacja leków, to przywilej pacjenta. Nie godzimy się na jakiekolwiek karanie lekarza za nienależną pacjentowi refundację. To najważniejszy warunek, jaki musi być spełniony, aby system automatycznego wyznaczania poziomu refundacji zaczął działać. Nie godzimy się na system, w którym lekarz odpowiada finansowo za wystawione przez siebie recepty, na system, w którym lekarz może odpowiadać za wszystkie recepty wystawione na podstawie wprowadzonej przez niego danej. W opinii Zespołu system automatycznej refundacji jest krokiem w dobrym kierunku i docelowo powinien polegać na trwałym nabywaniu przez pacjenta przywilejów refundacyjnych do poszczególnych grup leków – komentuje przewodniczący Zespołu Marcin Karolewski.
Zespół problemowy ds. automatyzacji ustalania stopnia refundacji leków opracował następujące rekomendacje w sprawie zmiany zasad ustalania poziomu odpłatności leków na recepcie:
1. Uprawnienia refundacyjne powinny być trwale przypisane do pacjenta i przechowywane w systemie P1
2. Danymi refundacyjnymi powinny być rozpoznania choroby wg klasyfikacji ICD-10 (docelowo ICD-11) oraz w okresie przejściowym do pełnej automatyzacji ograniczona ilość danych klinicznych. Dane kliniczne powinny być ograniczone do maksymalnie dwóch pytań dodatkowych
3. Docelowo poziom refundacji powinien być wyznaczany automatycznie w zależności od danych, jakie dotychczas są zgromadzone przy pacjencie w systemie P1 oraz dopisanych w trakcie wizyty u lekarza i na podstawie kluczowych danych z badań laboratoryjnych
4. Aby niepotrzebnie nie wydłużać procesu wystawiania recepty, w przypadku wystawiania większej liczby leków, dodatkowe pytania powinny być zadawane jednorazowo w trakcie wystawiania całej recepty
5. Lekarz nie może być karany za nienależną pacjentowi refundację
6. Dla każdej grupy leków należałoby docelowo określić ograniczoną liczbę klinicznych informacji kluczowych, które będą danymi klinicznymi do określania stopnia refundacji
7. Wprowadzanie automatycznej refundacji powinno być poprzedzone przejściowym okresem dobrowolności korzystania z systemu. Pilotaż należy rozpocząć od leków, dla których stopień refundacji oparty jest na jednostkach chorobowych wg klasyfikacji ICD-10
8. Uaktualniając listy refundacyjne należy dążyć do upraszczania kryteriów refundacyjnych, które docelowo powinny opierać się wyłącznie na rozpoznaniu wg kodu ICD-11
Przeczytaj także: Śląskie/ Naukowcy opracowali preparat do bezbolesnego leczenia wczesnych stadiów próchnicy
Źródło: NIL
