Od wczoraj obowiązuje nowe rozporządzenie w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku.
W związku z utratą mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 września 2012 r. w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku (Dz. U.
poz. 1098), z dniem 7 marca 2024 r. zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw, Ministerstwo wydało nowe rozporządzenie.
Rozporządzenie w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku obowiązuje od wczoraj. Stanowi ono min., że:
- Pacjenta zaopatruje się w znak identyfikacyjny przy przyjęciu do szpitala, po ustaleniu jego tożsamości.
- Pacjenta, którego tożsamości nie można ustalić przy przyjęciu do szpitala, zaopatruje się w znak identyfikacyjny zawierający oznaczenie „NN” oraz dodatkowe oznaczenie numeryczne, umożliwiające identyfikację pacjenta do czasu ustalenia jego tożsamości.
- Pacjenta, który potrzebuje natychmiastowego udzielenia świadczenia zdrowotnego ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, zaopatruje się w znak identyfikacyjny niezwłocznie po udzieleniu takiego świadczenia.
- Noworodka urodzonego w szpitalu zaopatruje się w znak identyfikacyjny niezwłocznie po urodzeniu. Czynności, te dokonuje się w obecności matki lub innej osoby bliskiej obecnej przy porodzie, chyba że przebieg porodu na to nie pozwala. Adnotacji o dokonaniu czynności, dokonuje się w indywidualnej dokumentacji medycznej noworodka oraz indywidualnej dokumentacji medycznej matki.
- Znak identyfikacyjny umieszcza się w indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta oraz na opasce albo na zdjęciu.
- Opaskę ze znakiem identyfikacyjnym zakłada się na nadgarstek pacjenta, a w przypadku gdy jest to niemożliwe albo niewskazane ze względu na przebieg procesu leczenia, w okolicy kostki kończyny dolnej.
- W przypadku noworodka opaskę ze znakiem identyfikacyjnym zakłada się na oba nadgarstki, a gdy jest to niemożliwe albo niewskazane ze względu na przebieg procesu leczenia, w okolicy kostki obu kończyn dolnych albo na nadgarstek
i w okolicy kostki kończyny dolnej. - Opaska ze znakiem identyfikacyjnym powinna być zapięta w sposób zapewniający jej utrzymanie się na nadgarstku lub okolicy kostki kończyny dolnej pacjenta w trakcie jego pobytu w szpitalu.
- W przypadku gdy założenie opaski ze znakiem identyfikacyjnym dziecku, które nie ukończyło szóstego roku życia nie jest możliwe, za zgodą matki lub innej osoby bliskiej, lub opiekuna faktycznego wykonuje się zdjęcie dziecka, na którym umieszcza się znak identyfikacyjny i umieszcza się to zdjęcie w widocznym miejscu na łóżku dziecka albo na inkubatorze. W przypadku braku zgody, na łóżku dziecka albo na inkubatorze umieszcza się opaskę ze znakiem identyfikacyjnym. Adnotacji o okolicznościach uniemożliwiających założenie opaski ze znakiem identyfikacyjnym oraz oświadczenia o wyrażeniu zgody na wykonanie i umieszczenie na łóżku albo na inkubatorze zdjęcia dziecka, albo o braku takiej zgody, dokonuje się w indywidualnej dokumentacji medycznej dziecka.
- Przy wypisywaniu pacjenta ze szpitala, opaskę ze znakiem identyfikacyjnym albo zdjęcie wydaje się pacjentowi albo jego matce lub innej osobie bliskiej, lub opiekunowi faktycznemu.
- W przypadku stwierdzenia braku albo zniszczenia opaski ze znakiem identyfikacyjnym albo zdjęcia, niezwłocznie potwierdza się tożsamość pacjenta i zakłada się pacjentowi albo umieszcza na łóżku albo na inkubatorze nową opaskę ze znakiem identyfikacyjnym albo zdjęcie.
Przeczytaj także: NFZ wylicza, co przysługuje dziecku u stomatologa bezpłatnie
Źródło: rozporządzenie
