Tym razem raport dotyczy roku akademickiego 2022/2023. Odpowiedź na pytania o standardy kształcenia medycznego w Polsce jest kluczowa nie tylko dla przyszłości systemu ochrony zdrowia, ale też dla dobrostanu każdego pacjenta, dlatego chcę bardzo podziękować wszystkim uczelniom, które wzięły udział w naszym badaniu — komentuje Damian Patecki, przewodniczący Komisji kształcenia medycznego Naczelnej Rady Lekarskiej.
Naczelna Izba Lekarska podjęła się zadania oceny jakości kształcenia w polskich uczelniach medycznych. W wyniku przeprowadzonej drugiej edycji badania, do którego zaproszono 31 uczelni, uzyskano cenne dane dotyczące różnych aspektów edukacji. Badanie skupiło się między innymi na kadrze naukowo-dydaktycznej, nauczaniu przedmiotów przedklinicznych i klinicznych oraz wynikach nauczania- wynika z raportu.
Udział w badaniu wzięły:
1. Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
2. Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
3. Uniwersytet Medyczny w Białymstoku
4. Uniwersytet Medyczny w Łodzi
5. Gdański Uniwersytet Medyczny
6. Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
7. Warszawski Uniwersytet Medyczny
8. Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
9. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
10. Uniwersytet Kaliski im. Prezydenta Stanisława Wojciechowskiego
11. Akademia Medycznych i Społecznych Nauk Stosowanych w Elblągu
12. Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego z siedzibą w Krakowie
13. Politechnika Wrocławska
14. Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie
15. Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach
16. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
17. Uniwersytet Opolski
18. Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w
Radomiu
19. Uniwersytet Warszawski
Samorząd lekarski wskazał w raporcie, że trzy „nowe” uczelnie (AMiSNS w Elblągu, Uniwersytet w Częstochowie i USKW w Warszawie) w roku akademickim 2022/23 nie miały pełnej, własnej bazy dydaktycznej w zakresie nauk podstawowych. Akademia Medycznych i Społecznych Nauk Stosowanych w Elblągu nie posiada prosektorium i zakładu/pracowni biochemii. Uniwersytet w Częstochowie nie ma zakładu pracowni patologii/patomorfologii.
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie nie ma prosektorium.
Pozostałe uczelnie biorące udział w badaniu dysponowały pełną, własną bazą
dydaktyczną w zakresie nauk podstawowych.
Z zestawienia znajdującego się w raporcie wynika, że wirtualne pomoce naukowe są najrzadziej wykorzystywaną formą pomocy naukowych wspomagających proces nauczania.
We wszystkich uczelniach uczestniczących w badaniu w ciągu ostatnich 2-3 lat
przeprowadzono prace, których celem był rozwój lub modernizacja bazy dydaktycznej w
obszarze nauk podstawowych.
–Zwraca uwagę fakt, że częściej niż co piąty student, który nie uzyskał promocji na kolejny
rok studiował w „nowej” uczelni choć studenci „nowych” uczelni studiujący na kierunku
lekarskim („nowe” uczelnie nie prowadzą studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym)
stanowią tylko nieco ponad 11% wszystkich studiujących na kierunku lekarskim w
badanych uczelniach.– wynika z raportu.
Większość badanych uczelni (11 z 19) nie dostrzega potrzeby zwiększania liczby zajęć
praktycznych i klinicznych w swoim programie nauczania. Tylko władze jednej uczelni
(Uniwersytet Opolski) zdecydowanie taką potrzebę dostrzegają.
Przeczytaj także: Poznań: zastosowano unikalną metodę usuwania mięśniaków macicy
Efektem sporządzenia raportu było sformułowanie poniższych rekomendacji:
- Nadzór nad standardami realizacji programów nauczania: Wprowadzenie jednolitych
standardów nadzoru nad procesem dydaktycznym na wszystkich uczelniach
medycznych w Polsce, aby zapewnić spójność, jednolitość i wysoką jakość kształcenia. - Współpraca międzyuczelniana: Zachęcanie do wymiany doświadczeń oraz kadry
- dydaktycznej w modelu anglo-saskim i wzmacnianie współpracy między uczelniami o
- długiej tradycji (“starymi”) a nowymi jednostkami edukacyjnymi.
- Inwestycje w infrastrukturę: Wspieranie nowych uczelni w zakresie rozbudowy
infrastruktury dydaktycznej oraz nadzór nad jej odpowiednim planowaniem, aby
zapewnić funkcjonalność i efektywność nowych obiektów. - Szkolenia dla kadry: Organizowanie szkoleń wraz z certyfikacją dla kadry dydaktycznej,
zwłaszcza z nowych uczelni, w celu zapewnienia najwyższych standardów nauczania.
Szkolenia te powinny być dostosowane do dynamicznie zmieniających się wymogów
współczesnej medycyny. - Ewaluacja programów nauczania: Regularne przeglądy programów nauczania i
sylabusów w celu ich aktualizacji i dostosowania do najnowszych wymogów medycyny
oraz potrzeb rynku pracy. - Budowanie sieci współpracy (likwidowanie barier): Umożliwienie studentom i
pracownikom naukowym uczestnictwa w projektach badawczych prowadzonych przez
różne uczelnie poprzez likwidowanie barier organizacyjnych i administracyjnych. - Zachęcanie do innowacji: Wspieranie nowatorskich metod nauczania i badań we
wszystkich uczelniach, niezależnie od ich “wieku”, jako kluczowego elementu
podnoszenia jakości kształcenia. - Feedback od studentów: Regularne ankiety (realizowane przez COBIK NIL) wśród
studentów na temat jakości kształcenia, z których wyniki powinny być wykorzystywane
do rekomendowania zmian organizacyjnych i merytorycznych, celem ciągłego
doskonalenia procesu dydaktycznego
Pełna treść raportu znajduje się tutaj.
